تهران - حیات«شهید شاه‌آبادی به‌طور خلاصه یکی از افتخارات روحانیت مبارز ما بود. یک انسان پاک‌باز، بااخلاص، فداکار، کاری و نستوه و خستگی‌ناپذیر و خوش‌روحیه. من به خوش‌روحیگی این انسان کم آدم دیدم. با آن سوابقی که در مبارزه داشت. بنده از سال چهل‌ودو و چهل‌وسه یادم است که این شهید عزیز در مبارزات بود و با بعضی از کسانی که در آن وقت جزو ارکان مبارزه محسوب می‌شدند و محور فعالیت و تلاش در مبارزه بودند، دائماً در ارتباط بود در قم، که من از آن وقت زحمات ایشان را می‌دانستم. بعدها هم، چه در تهران، چه در نقش روحانیت مبارز، چه به‌عنوان یک روحانی، چه به‌عنوان ارتباط با دوستانی که کارهای سیاسی می‌کردند، در همۀ موارد تا قبل از پیروزی انقلاب یک انسان مبارز، فعال، فداکار، علاقه‌مند و سخت‌کوش بود که هرگز از کار خسته نشد.و اما بعد از آنی‌که انقلاب پیروز شد، این انسان گویی که برایش خواب و استراحت و راحتی معنی ندارد. چقدر شب‌ها اتفاق می‌افتاد که ساعت دوازده، یک، دو، بعد از نصف شب بلند می‌شدند با بعضی از دوستانش راه می‌افتادند به سراغ بیمارستان‌ها می‌رفتند و عیادت مجروحان و جانبازها و رسیدگی به وضع بیمارستان‌ها. برود ببیند بیمارستان‌ها چه‌جوری‌ست، آیا به مریض‌ها کسی رسیدگی می‌کند یا نمی‌کند و اگر نقصی وجود دارد، پیگیری کند، دنبال‌گیری کند، با مسئولین تماس بگیرد.یک انسان نمونه و استثنایی بود. یک‌بار من یادم نمی‌آید در طول این دوستی چندین ساله‌ای که با این شهید عزیز داشتیم که ببینم از کار خسته شده. آثار کسالت و انزجار از کار را من هرگز در چهرۀ این مرد عزیز و بزرگوار ندیدم. و ملاحظه کردید که امام چگونه از این شهید عزیز تجلیل کردند و راجع‌به پدر بزرگوار ایشان که استاد امام و جزو کسانی‌ست که برای این ملت به مناسبت حق تربیتی که بر گردن امام عزیزمان دارد، عزیز و گرامی و محترم است، امام دربارۀ این بزرگوار چه مطالبی را بیان کردند.» 1363/3/18برگرفته از مطالب آخر هفتۀ سالنامۀ صهـبا 92